Deze morgen om 7h30 lokale tijd aangekomen in Irkutsk.   De bijnaam van Irkutsk is ‘het Parijs van Siberië’, klinkt veelbelovend maar dat is voor morgen.   Vandaag is het einddoel Litsvianka aan de boorden van het Baikal-meer,  dat ligt ongeveer 60 km van Irkutsk en dus had ik vooraf een taxi geregeld.   Die staat netjes te wachten aan het station, de chauffeur verwelkomt mij in het Russisch en stelt zich voor : my name is Vladimir …

De rit naar het Baikal-meer gaat via brede wegen, door de bossen (nog meer berken) en langs de boorden van de Angara.   De Angara is de enige rivier die uit het Baikal-meer weg vloeit, een hele brede traagstromende rivier.   Beetje zoals de Schelde maar dan nog véééél breder.    Vanaf 1905 tot 1956 volgde ook de trein de oevers van de Angara om daarna langs de boorden van het meer verder te gaan. Deze route was echter zeer onderhevig aan overstromingen en aardverschuivingen en vanaf 1956 werd een nieuwe route door de bergen in gebruik genomen.   Voor 1905 werd de spoorlijn hier volledig onderbroken.  Tijdens de korte zomer werden passagiers en trein op een ferry geladen en overgezet, tijdens de winter werden er tijdelijke sporen gelegd dwars over het meer.  Het ijs wordt hier in de winter maar liefst drie meter diep.

De rit verloopt vlot en na een uur bereiken we Litsvianka, inchecken in het hotel en eerste prioriteit na 3 dagen trein, juist, een hele lange douche.   Daarna ontbijt en dan op verkenning naar het meer.   Het Baikal-meer is een heel groot meer, een heel mooi meer maar zo zijn er wel meer.   Zoals wel meer dingen in deze regio wordt het pas speciaal als je er een paar cijfers bijplaatst.   Het Baikal-meer is 660 km lang en 32 tot 64 km breed, het is tot 1650 m diep, het bevat 20% van alle zoet water op de planeet, het is groter dan alle grote meren in de US …    Volgens de receptioniste van het hotel kan heel België in het meer, dat zullen we maar niet verder vertellen.  Heel opvallend is ook de helderheid van het water, het water is blijkbaar ook perfect drinkbaar (niet geprobeerd).    Honderderden planten en dieren komen enkel voor in het Baikal-meer, daaronder een soort zeehond (zal dan we een meerhond zijn zeker) en de Omul.   De Omul is een vissoort en die heb ik wel geprobeerd.

Listvianka is een ander paar mouwen, het is een beetje (zou ik durven) het Blankenberge van het Baikal-meer.   Eigenlijk doe ik Blankenberge dan oneer aan, het heeft eigenlijk meer weg van een Zuid-Italiaanse badstad buiten het seizoen.   Overal wordt er gebouwd en verbouwd en in België is de ruimtelijke ordening dan misschien niet alle, ik vermoed dat die woorden gewoon niet bestaan in het Russisch.   Je ziet ook dat dit dorp in de zomer waarschijnlijk zeer toeristisch is, overal zijn er winkeltjes, kraampjes, restaurants, … maar op dit moment is toch zeker de helft gesloten.

Als je een eindje van het meer weg wandelt, wordt het beeld helemaal anders.   Het dorp bestaat grotendeels uit houten huisjes en overal zie je rookpluimen boven de huisjes.   De belangrijkste activiteit in het dorp is het roken van de Omul.   Aan bijna ieder huisje staat een kraampje waar je de gerookte vissen ook kan kopen, je kan ze koud of warm kopen.  Ik ga voor de koude versie, een brood, een flesje water en ga picknikken aan het meer.    Eén gerookte vis kost 100 roebel (ongeveer 1,5 Euro), er staan tientallen kraampjes in het dorp en er komt amper iemand voorbij, hier gaan ze niet rijk van worden …

Dat laatste merk je ook aan de huizen en de mensen.  Dezelfde troosteloosheid die ik vanaf de trein zag vind je ook hier terug.   Gesloten en verweerde gezichten, afgedragen kledij, broeken die glimmen van het vuil, agressieve honden aan een ketting, …   Natuurlijk spreekt niemand hier Engels maar toch zijn de mensen vrij vriendelijk, het kopen van brood en vis gaat gepaard met een brede glimlach en heel veel gebaren.

Over eten gesproken, ik besef dat ik daar nog geen aandacht aan besteed heb, terwijl dat toch het eerste is wat de doorsnee-Belg doet na een vakantie, beschrijven wat hij gegeten heeft.   Ik heb tot nu toe nog niet veel aandacht besteed aan de kwaliteit van de keuken en mij vooral beperkt tot voeden om te overleven.   Vanavond voor het eerst echt voor een restaurant gekozen, Omul als voorgerecht en Omul als hoofdgerecht.   Het voorgerecht was een gemarineerde rauwe versie van de Omul, het hoofdgerecht was Omul à la meunière, zeer lekker.   De hoofdattractie in het restaurant was echter een Russische familie die daar een feestje bouwde, ik meen begrepen te hebben dat het om de 60 ste verjaardag van de mama ging.   Gezellige boel en heel plezant om in de gaten te houden.   Om het kwartier worden de glazen gevuld (vermoed Wodka), gaat er iemand recht staan, wordt er een korte speech gehouden en worden de glazen achterover gekieperd.   Een paar keer werd dit proces ook gevolgd door een samenzang van de hele familie, hun zangkwaliteiten gingen er niet echt op vooruit me het verstrijken van de tijd …

Onder de noemer totaal nutteloos maar opvallend volgende vaststellingen :
– Russische mannen zijn verzot op camouflage-pakken.  Overal zie je mannen lopen in volledige militaire uitrusting, om te gaan vissen, om te wandelen, om een pint te gaan drinken, …
– Eén op de twee wagens in deze regio heeft een stuur aan de rechterkant.   Ze rijden rechts maar het stuur staat Engels.   Geen idee waarom.
– Alle taxi-chauffeurs in Rusland heten Vladimir, maar blijkbaar zijn niet alle Vladimir’s taxi-chauffeur.

Vorige pagina
Eastbound
Volgende pagina