Woensdagavond om 23h00 vertrokken vanuit Keulen richting Warschau.   Mijn plaatsje was gereserveerd in een slaapcoupé voor 6 personen, bovenste twee bedden waren al bezet dus dan maar stilletjes ook in “bed” gekropen.   Na 2 minuten werd mij snel duidelijk waarom deze dingen in mijn reisgids ‘hard sleepers’ heten, keihard gewoon.  Bon, schijnt goed te zijn voor de rug, dus niet klagen.

Paar uur later, tenminste dat gevoel had ik, kwam er nog een extra gast aankloppen in onze coupé.   Een iets oudere dame (mijn leeftijd dus ongeveer) nestelt zich in het bed naast mij.

Half acht wakker, alle plichtplegingen gedaan en kennis gemaakt mijn met roommates : Franny uit Leiden, haar Poolse vriend Christian en Alice uit Polen.    Franny en Christian zijn een koppel, wonen in Leiden en zijn op weg naar het trouwfeest van de neef van Christian in Poznan.   Alice werkt in Wuppertal als poetsvrouw, hoe cliché kan het worden, is afkomstig uit Poznan en gaat op familiebezoek.

We zijn wakker geworden net voor het station van Frankfurt am Oder en iets later steken we de Oder over.   Ik weet dat dit een historische grens is tussen 2 landen die een moeilijke geschiedenis delen, maar voor Alice en Christian is dit aanleiding om mij te trakteren op een uitgebreide uiteenzetting over de bezetting van Polen door de Russen, Duitsers en de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, dit in een combinatie van Duits en Pools (gelukkig wordt dat laatste dan vlot vertaald door Franny).  Het gesprek evolueert naadloos naar de hedendaagse politiek en hoe schandalig het wel is dat de Syrische vluchtelingen zo hard in de watten gelegd worden in Duitsland.  Franny is het hier duidelijk niet mee eens maar beperkt zich tot non verbale communicatie en ook ik doe heel hard mijn best om het daar bij te houden.   Mijn Poolse reisgenoten kennen blijkbaar heel  goed de zwarte bladzijden van hun eigen geschiedenis maar trekken daar weinig lessen uit …

Iets later staat plots de halve wagon in rep en roer en staat iedereen door de ramen te staren.   We komen in de buurt van Sidnovice (of iets dergelijks) en daar hebben de dorpelingen blijkbaar een paar jaar geleden het lumineuze idee gehad om een Christus-beeld te bouwen wat net iets groter is dan het beeld op de Corcovado in Rio.  En inderdaad, een paar kilometer verder duikt plots tussen de huizen van een provinciestadje een gigantisch Christus-beeld op.   Hilarisch gewoon maar de Polen op de trein slaan voor alle zekerheid toch maar een reeks kruistekens.

Vanaf 10h00, na Poznan dus, heb ik de coupé voor mezelf en wordt eReader uitgebreid getest.

Warschau

Om 12h00 aangekomen in Warschau, dikke rugzak in een locker gestopt en de stad in voor een wandeling van een kleine 4 uur.   Ik ben een aantal jaren geleden voor Randstad een paar keer in Warschau geweest, ik kende dus nog een klein beetje de weg.   Tot aan de Wisla gewandeld, de tweede historische rivier van de dag, en vooral door het oude stadscentrum getrokken.  Tegen 16h00 langs de Jerozolimski , het zakelijke centrum waar  ook het hoofdkantoor van Randstad gevestigd is terug naar het station.   Snelle conclusie : Warschau is in niets meer te onderscheiden van iedere andere West-Europese stad.

Intussen “ingescheept” op de trein naar Moskou.   Ik deel de coupé met 2 reisgenoten .  Viktor uit Wit-Rusland, heel sympathieke kerel die al jaren in Warschau woont en nu even terug naar huis gaat in Brest Litovsk, net over de grens tussen Polen en Wit-Rusland.   Viktor spreekt vrij goed Engels dus dat helpt.   De tweede gast is een ouwe Duitse grompot die gelukkig ook maar tot Brest gaat.   We komen in Brest aan rond 20h00, vanaf Brest krijg ik dan nieuwe compagnons of kan ik vrij kiezen op welke “hard sleeper” ik wil slapen.

Vorige nacht dus Duitsland door gespoord, vandaag Polen in twee etappes doorkruist en deze nacht gaat het via Wit-Rusland naar Rusland om vrijdag rond 10h00 aan te komen in Moskou.   De eerste 3000 km zitten er dan op.  Nog 9000 te gaan.

Vorige pagina

Eastbound

Volgende pagina