Tuut zei den trein en de statie was weg …   Met de gebruikelijke 5 minuten vertraging om 17h50 vertrokken voor wat de makkelijkste etappe van het traject lijkt.   De treinrit van Zottegem naar Brussel zelf kan je moeilijk avontuurlijk noemen maar afscheid nemen van mijn Bie was misschien wél het moeilijkste stuk van de reis.  Ik ga je 19 dagen missen Bie.  19 dagen alleen op stap betekent heel veel tijd om na te denken en hopelijk worden er  ook een paar vragen beantwoord.   Eén vraag moet echter niet meer beantwoord worden : Bie forever !   Bedankt voor de ruimte die je mij geeft voor dit soort kuren (en vele andere).   Ik ga er ook 19 dagen keihard van genieten.

De treinrit van Zottegem naar Brussel hoort bij Zottegem zoals bier bij een café.   Werken betekent voor veel Zottegemnaren met de trein naar Brussel pendelen.   Het is zelfs het onderwerp van ons eigenste volkslied.

Ik zal me beperken tot de eerste strofe en refrein, daar gaan we :
Vijf uren in de morren en de wekker luupt weer af
Rap een zatte kaffee en de boodbozze in mijn hand
Treintsen stoat te wachten méé ijsbloemekes versierd
En gelijk sardientses noar d’ huufdstad van den Belzique
Ohohoho toch benk blij dak in Zottegem ben gebôren
Want bij ons stierft er nog niemand van den dust !

Wat een avontuur, met de Thalys naar Keulen …  Ik val hier zwaar op met mijn rugzak tussen al die grijze kostuums. Wel speciaal dat Keulen mijn eerste bestemming in het buitenland is.   Ongeveer 30 jaar geleden was Keulen na een gelijkaardige reis mijn laatste bestemming in het buitenland.   In 1986 ben ik via Italië en Griekenland naar Istanboel getreind.   Na een nacht in Istanboel met een Koerdische “professor”, twee Duitsers op weg naar Syrië, veel raki en vooral veel te veel naïviteit werd ik ’s morgens wakker met enkel nog wat kleingeld en mijn Interrail-ticket.

Na nog 2 dagen geprofiteerd te hebben van de legendarische gastvrijheid van de Koerdische hostel-uitbaters vertrok ik op zondagavond richting Gent.   Woensdagavond kwam ik na een treinrit door Griekenland, een nacht in het station van Thessaloniki en een héél lange treinrit door Joegoslavië in Keulen aan.   Met zo’n Interrail-ticket kon je voor een vaste prijs door het toenmalige West-Europa reizen. Zo’n ticket had echter één bijzonderheid  : in het land van aankoop moest je wel betalen.  Dus moest ik in Keulen een ticket kopen, maar de centen waren al op van in Istanboel.  Voor de digital natives : Paypal, Maestro en GSM bestonden toen nog niet.    Ik dus al mijn kleingeld bij mekaar gezocht, nog een paar Joegaslavische dinar gewisseld en met 8 Duitse Marken naar het loket.   Bleek dat een ticket naar Brussel 12 DM kostte, 4 DM te kort dus …   Ik moet toen wel heel zielig gekeken hebben want plots ging de loketbediende naar zijn achterzak en paste de 4 DM uit eigen zak bij.   Er bestonden ook toen al Duitsers die actief medelijden hadden met berooide reizigers.

Het verhaal na Keulen over de vriendelijke treinbegeleider die me gratis liet meerijden tot Gent, de taxi-chauffeur die eerst  ‘Acropolis Adieu’ speelde en die daarna mijn lief om middernacht wakker belde om betaald te worden, dat vertel ik een andere keer wel. Dat lief was trouwens dezelfde Bie als hierboven.   Ze kan dus niet zeggen dat ze niet wist welk vlees ze in de kuip had …

6 maand later deed ik mijn legerdienst in de buurt van Keulen en ja, ik heb die loketbediende terug gevonden en ik heb hem zijn 4 DM terug betaald.

Vorige pagina

Eastbound

Volgende pagina