Maandagochtend, een aangename -3° en ik neem de trein van 7h30 naar Ulan Bator.   Die -3° is blijkbaar niet zo uitzonderlijk voor deze periode van het jaar.  Wat wel uitzonderlijk is, is het feit dat er half oktober nog geen sneeuw ligt.   Anna beweerde dat ze dit nog nooit had meegemaakt.   Zij vertelde dat de eerste sneeuw begin oktober valt en dat het vooral veel sneeuwt in november en december.  In januari wordt het dan droger maar zakt de gemiddelde temperatuur naar -27° en op echt koude dagen gaat het richting -40°.   In de korte zomer halen ze dan weer temperaturen boven de +30°.  Anna vond het blijkbaar geweldig want volgens haar was de winter het mooiste seizoen en zouden meer toeristen Siberië in de winter moeten bezoeken.   Mmmmh, ‘k weet het toch zo direct niet. 

We nemen trein 6 naar Mongolië en dat is een Russische trein.   De wagons zijn een stuk properder en moderner, geen kolenkachel (dat had wel iets), geen tocht door de ramen en propere ramen.   Op de Chinese trein zijn we na een dag zelf de ramen gaan poetsen tijdens een stop, kwestie van toch beetje te kunnen buiten kijken.   Wel propere ramen maar jammer genoeg nergens ramen die open gaan, heel de trein afgezocht maar niet gevonden, jammer voor de foto’s.   De landschappen zijn deze rit absoluut schitterend, ik geprobeerd om foto’s te maken door het venster maar dat lijkt nergens op.   Ik heb wel ontdekt dat de telefoon tegen het venster plakken en dan filmpjes opnemen betere resultaten geeft.
De trein zit vrij vol, ik deel coupé 3 op wagon 8 met Ed en Steph, een Australisch koppel wat ook op de “spooktrein” van Moskou naar Irkutsk zat.   Zijn beide late twintigers, hebben allebei hun studies afgerond in Londen, hebben daarna 2 jaar in Londen gewerkt en zijn nu op weg naar huis (Melbourne).   In plaats van echter een vliegticket van Londen naar Melbourne te boeken hebben ze voor een iets andere route gekozen.   Ze zijn twee maand geleden vertrokken, hebben intussen IJsland, Noorwegen, Berlijn, Turkije, Jordanië, Israël, Montenegro, Sint-Petersburg, Moskou, … gedaan en hebben nu als eindbestemming Shanghai waarna ze effectief naar huis vliegen.  Niet verkeerd !   Heel leuke reisgenoten, af en toe een babbel maar ook op tijd ieder wat ruimte voor zichzelf, heel aangenaam.  ’s Avonds hebben ze mij bij een goeie pint backgammon leren spelen.  Ed en Steph hebben nu ook een tweedaagse stop in Ulan Bator en reizen dan verder naar Beijing, kans is dus zeer groot dat we terug op dezelfde trein zitten.

Wat opvalt op de drukbezette trein is dat er duidelijk aan indeling gedaan wordt, op wagon 8 zitten vooral nog toeristen, wagon 7 zijn vooral Russen en wagon 6 zit dan weer afgeladen vol met Mongolen.  Wagon 5 is het restaurant waar ze deze keer nog minder in de aanbieding hebben dan op de vorige trein en waar Galina gemist wordt, de soep en de pint hebben echter wel gesmaakt.  Rond 19h00 worden we er bovendien “uitgegooid” want dan bereiken we de grens en wordt de wagon afgekoppeld, de provodnik van onze wagon komt ons zenuwachtig ophalen, hij heeft blijkbaar schrik om ons kwijt te raken …
Zoals al gezegd zijn de landschappen nu echt schitterend en zeer afwisselend.   Na een kleine 70 km bereiken we het Baikal-meer en volgen we de boorden van het meer gedurende 180 km, daarna kronkelt de trein traag de bergen in, we steken regelmatig een rivier over en volgen daarna vaak tientallen kilometers de vallei van die rivier.   Het landschap ziet er vrij dor uit maar toch zie je hier meer landbouw en zien we voor het eerst ook regelmatig kuddes vee langs de spoorlijn.
Op kilometer 5.655 splitst de lijn, de Transsiberië gaat koppig door naar het Oosten en onze Transmongolië buigt verder af naar het Zuiden.   Een goeie 250 km verder bereiken we de Russische grens en verlaten we het land, al gaat dat laatste natuurlijk niet zonder de nodige formaliteiten.
De gemiddelde snelheid van de Transsiberië is ongeveer 70 km per uur, stops inclusief.   Dat hebben we de eerste etappe ook vlot gehaald, dikke 5000 km op 72 uur.   Deze etappe verloopt echter een stuk trager.  Irkutsk naar Ulan Bator is 1.123 km en daar doen we maar liefst 23 uur over, een gemiddelde dus van 48 km per uur.   Gedeeltelijk is dat te verklaren door de grensovergang, de controles aan beide grenzen samen duurt meer dan 5 uur, alles gebeurt echter heel vriendelijk hier.   Vanaf de grens naar Ulan Bator is het nog 380 km maar ook daar doet de trein 8 uur over.  Dat zou te wijten zijn aan het bergachtige traject maar dat kan ik niet bevestigen want ik lag heerlijk te slapen.  Bij een snelheid van 40 km per uur gaat de trein wel lekker wiegen en dat bevordert duidelijk de nachtrust.

Vorige pagina
Eastbound
Volgende pagina