Mijn twee reisgenoten waren dus in Brest uitgestapt en alle dames zaten veilig en wel in hun eigen coupés.   Ik had dus eigenlijk een klein hotelkamertje op wielen voor de nacht.   Nog een beetje gelezen en snel “vertrokken”.  Je zou verwachten dat de beweging van de trein je op een andere manier in slaap wiegt maar dat valt tegen.   Echt egaal liggen die sporen blijkbaar niet want het gevaarte piept, schokt, klopt, waggelt in alle mogelijke richtingen.  

Ik word wakker door het piepen van de remmen en er schijnt licht door de gordijnen, toch maar eens piepen.   We zijn in Minsk, gigantisch modern en protserig station, verlicht als een voetbalstadion, maar geen kat te zien.   Het is 1h30 en ik kruip snel terug onder mijn donsdeken.  Jawel, een heerlijk donsdeken, voorzien door de Poolse spoorwegen. Waar is de tijd dat avonturiers onder een strozak sliepen …

Rond 7h00 word ik opnieuw wakker en nu is er echt daglicht.   Buiten glijden de eerste Russische landschappen voorbij, een soort grasland met veel berken en vooral die typische XXL-tuinhuizen in zuurstokkleuren.   Wat hoort er verder bij een Russisch landschap : sneeuw. Ook daar wordt voor gezorgd, het is lichtjes aan het sneeuwen.

Wat later stopt de trein bij een station (waar anders, ook in Rusland stoppen treinen in stations) en zoals overal hangt er aan het station een bord met de plaatsnaam.   We zijn in ‘ВЯЗЬМА’, dat helpt.   De provodniska maakt duidelijk dat we in ‘Viazma’ zijn en dat dit het laatste station voor Moskou (Moskva – МОСКВА) is.

In Moskou word ik opgewacht door iemand van het agentschap waar ik mijn tickets voor de Transsiberië heb gekocht, ik krijg mijn tickets overhandigd en Dimitri geeft me ook een lift naar het hotel, gelukkig maar zal later zal blijken.

Iets voor de middag ben ik ingecheckt in het hotel.   Na twee dagen zonder water en overleven (met enige overdrijving) op rijstkoeken, petit beurres en belegde broodjes zijn een douche en een warme lunch nu prioriteit.   Ik besluit niet te veel te gaan rondlopen maar kies voor het restaurant van het hotel.   In het restaurant hangen allemaal middelgrote foto’s van Europese monumenten en tussen twee lepels soep (Borsjt natuurlijk) zie ik plots de toren van de Post op de Korenmarkt in Gent.   Achteraan in het restaurant is een volledige wand behangen met een gigantische foto van de Graslei.  Ik heb de foto terug gevonden op Google, maar hier hangt hij dus in een formaat van ongeveer 15 op 2,5 m.   Bovendien wist de ober dan ook nog dat het om een foto van Gent ging.   Bij nader inzien is dit nu ook niet zo verwonderlijk, Moscou ligt toch gewoon in Ledeberg, straks eens zoeken waar Tram 4 ergens stopt …

Daarna toch maar vertrokken richting centrum, ik wil op mijn eerste dag toch graag even over het rode plein lopen.  Snel “even naar het centrum” blijkt een kleine onderschatting in te houden van het metro-netwerk in Moskou. Ik doe op reis niks liever dan gewoon beginnen rondlopen in een stad, verloren lopen en dan de weg terug zoeken (dit niet altijd tot tevredenheid van mijn vaste reisgenote).   Nu was ik echter alleen en dus kon ik me helemaal uitleven …  De receptioniste in het hotel had mij netjes en in vloeiend Engels uitgelegd hoe ik bij het dichtsbijzijnde station kon geraken en van daaruit zou ik het wel uitzoeken.   Op het station aangekomen toch maar besloten om een foto te nemen van de naam van het station, dat is misschien handig om straks terug raken.   Simpel, alleen waar ik vind de naam van het station ?   Het hangt vol borden en voor je het weet fotografeer je een bord “Verboden te roken”.   Het bord hieronder zag er toch redelijk officieel uit en het bovenste deel stond in een kleurtje dus dat zou wel de naam van het station zijn.

Ik ga jullie niet vervelen met al mijn omzwervingen maar geloof me, ik heb me echt kunnen uitleven qua verloren lopen.  De metrostations zelf zijn zo groot dat je makkelijk een kwartier kunt zoeken naar de uitgang.   Het juiste perron zoeken is dan nog een ander paar mouwen.  Enige echte houvast bleken uiteindelijk de kleur en het nummer van de lijn. Ik ben dan maar uitgestapt op het station ‘Pushkinskaya’. Charles Aznavour heeft ooit iets gehad met een Nathalie, ergens tussen het Rode Plein en café Pushkin dus dat moet in de buurt zijn.   Een kwartier later stond ik effectief op het Rode Plein en dat voldeed aan alle verwachtingen, ronduit schitterend en indrukwekkend.
Hoe vallen de Russen mee ?   De meeste vrouwen zijn onwaarschijnlijk overdreven opgemaakt, dat cliché-beeld klopt dus.   De cosmetica-industrie moet hier gouden zaken doen.   De meeste mannen zien er zeer stuurs tot kwaad uit, echt zo van die militaire koppen.   Soms zijn ze vriendelijk, soms krijg je enkel wat gemompel terug maar in beide gevallen versta je er natuurlijk geen bal van.   Misschien moet ik toch maar eens mijn stamboom opmaken, zou ik ook Russisch bloed hebben ?
De naam van het station bij het hotel bleek uiteindelijk ‘Отрадная’ te zijn en dus niet de tekst in het hele vakje. Dat bleek uiteindelijk ‘uitgang richting centrum’ te betekenen. Dat helpt geweldig om de weg terug te vinden (niet dus).

Vorige pagina

Eastbound

Volgende pagina